Abdulbaki Gölpınarlı Meali
Andolsun kıyâmet gününe.(75:1)
Ve andolsun kendini kınayıp duran nefse.(75:2) Sanıyor mu insan, kemiklerini hiç mi toplayamayız?(75:3) Evet, değil kemiklerini, parmak uçlarını bile düzüp koymaya gücümüz yeter.(75:4) Hayır, insan, ilerde olanı yalanlamak ister.(75:5) Ve kıyâmet günü ne vakit diye sorar.(75:6) Ve şaşırıp gözler dikilince.(75:7) Ve güneşle ay birleştirilince.(75:9) İnsan der ki o gün, nerede kaçacak yer?(75:10) Hayır, yok kaçacak, sığınacak yer.(75:11) O gün Rabbinin katındadır karâr edilecek yer.(75:12) O gün önce yaptığı da haber verilir insana, sonra yaptığı da.(75:13) Hayır, insanın âzası, aleyhine tanıklık eder.(75:14) Vahyi, acele edip okumak için dilini oynatıp durma.(75:16) Şüphe yok ki onu toplayıp unutturmamak da bize düşer, okumak ve tertîb etmek de.(75:17) Onu okuduk mu, uy okuyuşuna.(75:18) Onu anlatıp bildirmek de şüphesiz, bize düşer.(75:19) Hayır, siz geçip gideni seversiniz.(75:20) O gün yüzler parlar, güzelleşir.(75:22) Bellerini kıracak bir felâketi bekler.(75:25) Hayır; can, köprücük kemiklerine gelince.(75:26) Ve bir okuyup üfleyen yok mu denince.(75:27) Ve şüphe yok ki bu çağın, bir ayrılık çağı olduğunu anlayınca.(75:28) Ve baldır, baldıra dolaşınca.(75:29) O gün, Rabbinin tapısına götürülür.(75:30) O, ne birşeyi vermiştir sadaka olarak, ne namaz kılmıştır.(75:31) Ve fakat yalanlamıştır, yüz çevirmiştir.(75:32) Sonra da salına salına yakınlarının yanına gitmiştir.(75:33) Kötülük sana gerek, gene de kötülük sana.(75:34) Sonra da kötülük sana gerek de gene kötülük sana.(75:35) Yoksa insan, sanır mı ki kendi keyfine bırakılır?(75:36) Erlik suyundan dökülen bir katre değil miydi?(75:37) Sonra bir kan pıhtısı oldu da onu yarattı, âzasını düzüp koştu.(75:38) Derken ondan da erkek, dişi, çiftler yarattı.(75:39) Bunları yapanın, ölüyü diriltmeye gücü mü yetmez?(75:40)
